Jut Medvedev

‘Ik wurg het Westen!’

Wordt ‘ie het wel, of wordt ‘ie het niet? Die vraag, namelijk of premier Vladimir Poetin volgend jaar weer president wordt, klinkt steeds luider in de Russische en de wereldpers. Uit angst om vanaf nu niet meer helemaal serieus te worden genomen, laat het tandem Medvedev-Poetin nog altijd in het duister wie volgend jaar op de troon in het Kremlin komt. Maar als ik mijn geld op één van de twee zou moeten zetten, zou dat toch de huidige president Anatolij Medvedev zijn.

Poetin is dol op macht, niet alleen om de rijkdom die hem dat schenkt maar, daarmee samenhangend, om de immuniteit van zijn hoge post. Dat laatste beschermt hem, net als heel lang zijn grote vriend en Italiaanse collega Berlusconi, tegen vervolging wegens corruptie. Daarvan wordt hij beschuldigd door oppositiepolitici als Boris Nemtsov (zie deze blog: 6 januari 2011). Poetin zal dus zeker hoog in de politieke boom blijven zitten.

Maar liever dan zelf weer de kop van jut te zijn, wat de functie van president toch het meest is, lijkt Poetin er de voorkeur aan te geven om af en toe populistisch op die kop van Jut Medevdev te slaan. Zoals laatst toen hij het optreden van de VS en zijn bondgenoten in Libië scherp veroordeelde. Zulke anti-westerse uitingen gaan er goed in bij de gemiddelde Rus. Het schept een vals gevoel van saamhorigheid en trots bij de vele Russen die na de val van de Sovjetunie hun land en hun bestaan hebben zien desintegeren. Poetin’s waarschijnlijk oprechte afkeer van ‘de vijand’ uit de Koude Oorlog, waar hij als voormalig spion zelf aan deelnam, doet het daarom uitstekend voor de binnenlandse bühne.

Daarmee houdt hij het regerende tandem mooi in evenwicht. Want de jongere en in ieder geval uiterlijk veel modernere president Medvedev, zoekt en vindt juist veel meer aansluiting bij ‘het Westen.’ Met als pronkstuk de ‘herstart’ van de onderlinge betrekkingen die de V.S. en Rusland in 2009 aankondigden. En ondanks de verbale agressie, zijn Poetin en zijn clan, zich er ter dege van bewust dat de welvaart van Rusland, en daarmee van hen zelf, staat of valt bij de interesse van Westerse investeerders in Rusland.

De toespraak die Poetin gisteren voor het parlement hield, in het kader van de periodieke verantwoording die hij daar aflegt, lijkt te bevestigen dat Poetin kiest voor de tweede viool, waarmee hij natuurlijk nog steeds het concert kan maken of breken. Hoewel in voor zijn doen gematigde termen, voer hij weer eens uit tegen ‘het Westen, dit keer naar aanleiding van de financiële problemen in onder meer Griekenland en Portugal, en het ingrijpen door de EU in de begroting van deze landen. Poetin stelde dat “als je zwak” bent, andere landen zich onherroepelijk gaan bemoeien met wat je moet doen en laten.

Daarnaast had zijn verhaal, zoals gewoonlijk, weinig te maken met verantwoording afleggen en alles met de aankondiging van de bouw van gouden bergen. Kern daarvan was dat Rusland in 2021 tot de vijf rijkste landen zal moeten behoren en dat het inkomen per hoofd van de bevolking rond de $35.000 zal zijn (dat is nu ongeveer een derde hiervan, met een hele kleine groep supperijken en een heel grote groep armen).

Een andere, maar feitelijk belangrijkere, vraag is: maakt het wat uit of Poetin dan wel Medevdev de nieuwe president wordt? Ik heb het al eerder opgemerkt, wellicht dat president Medvedev nog een echte liberaal blijkt, maar voorlopig lijken de beide leiders tevreden met hun tandem en eisen ze nog geen eigen fiets.

Poetin of Medvedev: zoek de verschillen