Tsaar Vladimir I
Ruim negentig jaar nadat er een eind kwam aan de tsarendynastie van de Romanovs, begroet Rusland vanaf volgend jaar maart officieel die van de ‘Poetin-Medvedevs.’ Feitelijk begon die al in 2000. Toen benoemde de eerste Russische president Boris Jeltsin de 47-jarige voormalig KGB’er Vladimir Poetin als zijn troonopvolger. Maar met de bekendmaking, vorige week, dat volgend jaar maart de inauguratie plaatsvindt van Vladimir I, staat vast dat het tandem Poetin-Medvedev hun heerschappij voor onbepaalde tijd wenst voort te zetten. Omdat de Russische Grondwet de president een zittingstermijn van maximaal twaalf jaar toestaat (dat was acht jaar, maar is opgerekt bij het aantreden van Medvedev), zijn de twee van plan om de twaalf jaar van stuivertje te wisselen tussen de Kremlintroon en de post van hoofd van de regering.
Maar hoewel de staatsvorm nu definitief tsaristisch wordt, kiest het duo, om de continuiteit met de Russische geschiedenis verder te verstevigen, voor een puur Sovjetbeleid. De vijandigheid tegenover de ‘boze buitenwereld,’ noodzakelijk om de Russische proletariërs nog enigzins aan hun corrupte zijde te houden, wordt onderstreept door torenhoge defensieuitgaven. Die gaan onder meer naar de ontwikkeling van lucratieve (dat wil zeggen, voor de Poetin-Medvedevs, die daarbij de nodige smeergelden opstrijken) atoomwapens en de al zo lang aangekondigde nieuwe vliegdekschepen (die er maar nooit komen).
Daarnaast worden er, om het volk in te nemen voor het tsaristische regime nieuwe stijl, grootste uitgaven aan pensioenen en andere sociale zekerheid aangekondigd. Als u bedenkt dat een gepensioneerd Russisch echtpaar in Moskou momenteel zo’n € 400 per maand aan pensioen ontvangt, waarbij de kosten voor huur en gas&licht inmiddels zijn gestegen tot zo’n € 200, dan snapt u dat dit geen vetpot is, en onder de Poetin-Medvedevs ook nooit zal worden (anders blijft er namelijk te weinig over voor hen zelf).
Deze voornemens zijn zo dwaas en gevaarlijk voor de Russische economie, dat zelfs de trouwe apparatsjik, vice-premier en minister van Financiën Aleksej Koedrin, deze week zijn ontslag indiende. Dat ontslag is een onheilspellend teken aan de wand,…of wellicht een eerste teken van de, hopelijk vreedzame, Berkenrevolutie.
De voornaamste reden voor dit ontslag is natuurlijk weer een platte, namelijk dat Koedrin had gehoopt zelf tot premier te worden benoemd, als beloning voor zijn onaflaatbare trouw. Koedrin dient Vladimir de Eerste namelijk al sinds 1993 (toen Poetin in het gemeentebestuur van Sint-Petersburg zat).
Koedrin zegt echter ook dat hij niet kan leven met het willens en wetens economisch torpederen van Rusland. Al meer dan eens dit jaar, waarschuwde hij er als minister van Financiën voor dat Rusland, gezien de opstekende economische storm en de bijbehorende dalende olieprijs (olie en gas zijn de belangrijkste inkomstenbron voor Rusland), geen begroting op drijfzand moet presenteren maar juist bezuinigings- en moderniseringsplannen moet aankondigen. Koedrin herinnert zich natuurlijk beter dan geen ander dat Rusland na de financiële crisis in 2008 eerst de begrote olieprijs neerschroefde naar $ 95 per vat, en in januari 2009 zelfs naar $ 41.
Poetin, die verkiezingscampagne voert, maakt het nu echter bonter dan ooit. De Russische begroting voor volgend jaar gaat nu uit van maar liefst $ 120 per vat olie (momenteel staat hij al onder de $ 110). Daar komt bij dat de Russische inflatie inmiddels weer in de dubbele cijfers loopt en de roebel de laatste weken snel daalt tegenover de dollar en euro. Dit is een gevoelige slag voor veel Russen uit de middenklasse, omdat zij hun hypotheken, tegen een gemiddelde rente van 12% (!), in dollars dienen te voldoen. Dit laatste tekent tevens het volstrekte gebrek aan vertrouwen in eigen munt en regering van het Russische grootkapitaal, dat die dollars vervolgens, na de “verplichte afdracht” aan het Kremlin, veilig op off shore-rekeningen stort.
Maar of Koedrin en zijn medestanders voldoende gewicht hebben om, samen met de oppositie, de Berkenrevolutie te ontketenen, is nog zeer de vraag. Koedrin is een apparatsjik in hart en nieren, die mogelijk volgend jaar een come-back maakt in het Kremlin. Voorlopig lijkt helaas dus niets de sentimental journey van Vladimir I naar het tsaristische en Sovjetverleden te kunnen stoppen.
Tsaar Vladimir: “Zo Dmitri, dat heb ik…ehh…wij weer goed gedaan!” (illustratie Oleg Gromov)
