Op naar nieuwe avonturen!?
Door alle ‘Oekraïense toestanden’ was Most, zoals u wellicht heeft gehoord of gezien, ook erg druk daarmee (op de homepagina van deze site vindt u mijn media-bijdragen hierover). En helaas is het eind nog niet in zicht, omdat Russisch president Vladimir Poetin tot nu toe op ieder onderhandelingsvoorstel van de EU en VS reageert als een dolle stier op een rode lap. Duits’ kanselier Angela Merkel, die als voormalig Oost-Duitse Rusland toch goed begrijpt en ook een aardig mondje Russisch spreekt, merkte op dat haar collega ‘in een andere wereld schijnt te verkeren’. En inderdaad lijkt Poetin meer dan ooit vast besloten het uiteenvallen van het Sovjetrijk, wat hij ooit het grootste geopolitieke drama van de 20ste eeuw noemde, in ieder geval deels te herstellen.
Wat ik me afvraag is of dit niet het begin van het einde van de onbezonnen leider is. Vanaf de troonsbestijging van Poetin III, voorjaar 2012, zet hij een koers in gericht op de genadeloze repressie van alles en iedereen die hem of zijn beleid bekritiseert. Ondertussen verdwenen de olie- en gasinkomsten steeds meer in zijn eigen zakken en die van zijn clan, zonder dat hij er iets aan deed om deze energie-verslaving aan te pakken en de Russische economie te diversifiëren. Zoals ik al eerder heb geschreven (zie onderaan) zit de Russische economie behoorlijk in het slop en is het zicht op de opleving van de economie nog kleiner dan die voor een oplossing in het Oekraïne-conflict. En de hamvraag is: wat doen de oligarchen en andere zakkenvullers in Poetins’ omgeving als hun zakken door alle internationale ellende niet langer worden gevuld, hun bankrekeningen en huizen in het Westen geconfisqueerd en hun kinderen op Harvard, in Oxford, en noem maar op, voortaan met de nek worden aangekeken? Poetin, toen nog een grijze KGB-muis, werd in 2000 op de troon gezet door oligarchen die zich schaamteloos hadden verrijkt in de wilde jaren negentig, en als ze het willen kunnen ze de dolle beer uiteindelijk ook weer de Siberische taiga in sturen.
