Staatsafpersing als mensenrecht

De brutalen hebben de halve wereld, vandaar dat voormalig president en huidig premier van Rusland Vladimir Poetin het al jaren zo geweldig doet. Maar zijn nieuwste staaltje lef, waarvan Nederland het mikpunt is, doet de vraag rijzen of Poetin niet zelf begint te geloven in de juistheid van zijn corrupte beleid en bezig is zijn hand te overspelen.

Gisteren, woensdag 22 december, spande het Russische oliebedrijf Rosneft bij het Europese Hof voor de Rechten van de Mens een zaak aan tegen de Nederlandse Staat. Aanleiding voor deze stap is een al jaren slepend rechstgeding in Nederland tussen Rosneft en Yukos Capital, een voormalig onderdeel van het energiebedrijf Joekos, gevestigd in Luxemburg en Nederland. Net als Asterix en Obelix tegen de Romeinen, houdt Yukos Capital, in handen van voormalige Joekos-managers, stand tegen de Russische staat, die vanaf 2003 op brute wijze het bedrijf van oligarch Michail Chodorkovskij onteigende (zie: 11 november 2010). In Nederland eiste Yukos Capital van Rosneft een bedrag van rond de $ 400 miljoen, dat Yukos Capital ooit had uitgeleend aan een voormalig Joekos-onderdeel, nu eigendom van Rosneft. De Nederlandse Rechtbank wees de vordering toe. Rosneft beschuldigt de Nederlandse Staat van rechtsongelijkheid en loopt daarom nu naar het Europees Hof voor de mensenrechten.

Dat Rosneft voor de schaamteloze onteigening van Joekos indirect het fiat eist van het Europese Hof, illustreert de frustratie en hoogmoed van Rusland over het feit dat buitenlandse rechters dwars liggen. En voor Rusland en Rosneft mogen we dan gerust Poetin invullen, want niet alleen is Rosneft voor 75% in handen van de staat maar al sinds jaar en dag is vice-premier Igor Setsjin er voorzitter van de Raad van Directeuren. Setsjin, ook wel de grijze kardinaal genoemd vanwege zijn cruciale rol op de politieke achtergrond, is één van de oudste vertrouwelingen van Poetin en oud KGB-collega. Het wordt interessant te zien welk oordeel het Europees Hof zal vellen. Maar als ervaren vertrouweling, die weet dat hij ‘de baas’ altijd moet geruststellen, zal Setsjin gisteren na het indienen van de rechtszaak hebben uitgeroepen: ‘Als we dit niet winnen, dan eet ik mijn sjapka (bontmuts) op!’

Poetin en Setsjin